نظر چو بر لب و دندان يار خويش کنم

شاعر : اوحدي مراغه اي

طويله‌ي گهر اندر کنار خويش کنمنظر چو بر لب و دندان يار خويش کنم
اگر نظر به تن خاکسار خويش کنممرا ز خاک درش شرمسار بايد بود
که او شمار خود و من شمار خويش کنمحساب من چه کند يار؟ آن چنان بهتر
سگ استخوان خورد و من شکار خويش کنمرقيب اگر چه بر آن در ملازمست ولي
فغان کنند و من آهسته کار خويش کنمچو نيست جاي ملامت، بهل، که مدعيان
گمان مبر تو که: من ترک يار خويش کنمگرم نهي چو کله تيغ تيز بر تارک
که پنجه با سر و دست نگار خويش کنممرا ز دوست خويش اعتماد آنم نيست
هزار دامن گوهر نثار خويش کنمچو اوحدي سخن از لعل آن صنم راند